Astigarragako Ergobi aldera hartu pasieran, eta hor ikusten ditugu zubibidearen az­pian, itxura batera, ugari­tzen ari diren txabolak, eta haietan bizi diren gizakiak. Gi­za­kiak ote?, gizakitzat ote ditugu?

Zenbat kostatu ote da euren txabolen uralitazko sabaietatik gorago estalki duten zubibidea, autoak bertatik ziztu bizian igarotzeko egindako errepidea, eta hari eusteko altxatu dituzten zutabe galantak? Kostatu den euro pilaren hamarrenarekin, etxe itxurazkoak lituzkete bizileku, eta ez ibai ondoan, arratoiekin partekatzen dituzten etxola hotzak eta hezeak. Pasa berri dugun otsail hormatua pasa egin behar zen gero txabola horietan!

Gazteak ikusten ditugu gehienbat pasadizoan, bizi baldintza kaxkarrak gorabehera, gaztetasunaren irria dutela ezpainetan, edo zaharxeagoak txatarra edo burdin puskaren batekin arrastaka, azal belztu eta arropa belztuekin. Benetan ikusten al ditugu? Zenbat haur egongo dira hor eskolaratu gabe? Harritzekoa al da gizaki horietakoren batek kable puska batzuk eskura­tzea ahal duen tokitik, ahal duen tokian, ahal duen prezioan, saltzeko?

Astigarragakoentzat Her­nani partean daude, eta Her­na­ni­ko­entzat Astigarraga­koan; inon ez, ibai ondoan, arratoiekin batean, leku hotz eta heze horretan auto-zaratadun estalkia dutela babes?! Zubipeko gizakiak!